آنها که بآتش خزان سوختهاند (501)
-
اندازه متن
+
آنها که بآتش خزان سوختهاند
وز لطف بهار چشمشان دوختهاند
اکنون همه را خلعت تو دوختهاند
شیوهگری و غنج درآموختهاند
چو آمد روی مه رویم کی باشم من که باشم من (1852)
چو آمد روی مه رویم کی باشم من که باشم من چو زاید آفتاب جان کجا ماند شب…
صوفیی را گفت خواجهٔ سیمپاش (88-6)
بخش ۸۸ - لابه کردن موش مر چغز را کی بهانه میندیش و در نسیه مینداز انجاح این…
