تا ظن نبری که از غمانت رستم (1198)
-
اندازه متن
+
تا ظن نبری که از غمانت رستم
یا بیتو صبور گشتم و بنشستم
من شربت عشق تو چنان خوردستم
کز روز ازل تا با بد سرمستم
گر ماه شب افروزان روپوش روا دارد (625)
گر ماه شب افروزان روپوش روا دارد گیرم که بپوشد رو بو را چه دوا دارد
چون بدنامی بروزگاری افتد (635)
چون بدنامی بروزگاری افتد مرد آن نبود که نامداری افتد
گر در خواهی ز قعر دریا…
پیشنمایش
