من بندهٔ آن کسم که بیماش خوش است (417)
-
اندازه متن
+
من بندهٔ آن کسم که بیماش خوش است
جفت غم آن کسم که تنهاش خوش است
گویند وفای او چه لذت دارد
ز آنم خبری نیست جفاهاش خوش است
روزم به عیادت شب آمد (706)
روزم به عیادت شب آمد جانم به زیارت لب آمد
از بس که شنید یاربم چرخ…
در عریش او را یکی زایر بیافت (74-3)
بخش ۷۴ - کرامات شیخ اقطع و زنبیل بافتن او به دو دست
در…
