حاشا که دلم ز شبنشینی سیر است (292)
-
اندازه متن
+
حاشا که دلم ز شبنشینی سیر است
یا ساقی ما بیمدد و ادبیر است
از خواب چو سایه عقلها سر زیر است
فردا ز پگه بیا که امشب دیر است
صبح چو آفتاب زد رایت روشناییی (2497)
صبح چو آفتاب زد رایت روشناییی لعل و عقیق میکند در دل کان گداییی
گر ز…
گفتم که به من رسید دردت بمزید (796)
گفتم که به من رسید دردت بمزید گفتا خنک آن جان که بدین درد رسید
گفتم…
