شب با گلوی خونین خواندهست
-
اندازه متن
+
برای پروین دولتآبادی
شب
با گلوی خونین
خواندهست
دیرگاه.
دریا
نشسته سرد.
یک شاخه
در سیاهیِ جنگل
به سوی نور
فریاد میکشد.
۱۳۳۸
باران را گو بیآهنگ ببار
تارهای بیکوک و کمانِ بادِ ولنگار باران را گو بیآهنگ ببار! غبارآلوده، از جهان تصویری باژگونه در آبگینهی بیقرار باران…
مسجد من كجاست
به بانوی صبر و ایثار آنوش سرکیسیان کَتز خدای را مسجد من كجاست ای ناخدای من؟ در كدامین جزیرهی آن…
