شب با گلوی خونین خواندهست
-
اندازه متن
+
برای پروین دولتآبادی
شب
با گلوی خونین
خواندهست
دیرگاه.
دریا
نشسته سرد.
یک شاخه
در سیاهیِ جنگل
به سوی نور
فریاد میکشد.
۱۳۳۸
ما بیرون زمان ایستادهایم
در نیست راه نیست شب نیست ماه نیست نه روز و نه آفتاب، ما بیرون زمان ایستادهایم با دشنهی تلخی…
برفِ نو، برفِ نو، سلام، سلام!
برفِ نو، برفِ نو، سلام، سلام! بنشین، خوش نشستهای بر بام.
پاکی آوردی ــ ای…
