از چهرهی طبیعت افسونکار
-
اندازه متن
+
از چهرهی طبیعت افسونکار
بر بستهام دو چشم پر از غم را
تا ننگرد نگاه تب آلودم
این جلوههای حسرت و ماتم را
پاییز ، ای مسافر خاک آلوده
در دامنت چه چیز نهان داری
جز برگهای مرده و خشکیده
دیگر چه ثروتی به جهان داری ؟
جز غم چه می دهد به دل شاعر
سنگین غروب تیره و خاموشت ؟
جز سردی و ملال چه می بخشد
بر جان دردمند من آغوشت ؟
در دامن سکوت غم افزایت
اندوه خفته می دهد آزارم
آن آرزوی گمشده می رقصد
در پرده های مبهم پندارم
پاییز ، ای سرود خیال انگیز
پاییز ، ای ترانهی محنت بار
پاییز ، ای تبسّم افسرده
بر چهرهی طبیعت افسونکار
نگه دگر به سوی من چه میکنی
نگه دگر به سوی من چه میکنی ؟ چو در بر رقیب من نشسته ای
در چشم روز خسته خزیده است
در چشم روز خسته خزیده است رویای گنگ و تیرهٔ خوابی
کنون دوباره باید از این…
