ابر آمد و روز را به قیرش اندود
-
اندازه متن
+
ابر آمد و روز را به قیرش اندود
باد آمد و بار او بیفکند و گشود
آنگه زدر ون بار او ماه نمود
چون روی تو در حلقه ی زلفین کبود
نه مینهیام که خاطر آزاد کنی
نه مینهیام که خاطر آزاد کنی
نه آن کنی ای مه، که دلم شاد کنی
آتش زده در خانهام او، میترسم
آتش زده در خانهام او، میترسم گر او کندم به خانه رو، میترسم
چندان زده است…
