ترا من چشم در راهم
-
اندازه متن
+
زمستان1336
ترا من چشم در راهم شباهنگام
که می گیرند در شاخ تلاجن سایه ها رنگ سیاهی
وزان دلخستگانت راست اندوهی فراهم
ترا من چشم در راهم.
شباهنگام.در آندم که بر جا دره ها چون مرده ماران خفتگانند
در آن نوبت که بندد دست نیلوفر به پای سرو کوهی دام
گرم یاد آوری یا نه
من از یادت نمی کاهم
ترا من چشم در راهم.
آمد که فزاید به غم افزود و برفت
آمد که فزاید به غم افزود و برفت دوشینه به من رویی بنمود و برفت
گویند…
در گیسوی وی راهم افتاد به شب
در گیسوی وی راهم افتاد به شب وز سیل سرشک پا نهادم به تعب
گر جان…
