حیف است که چون کوزه بمانی خوش
-
اندازه متن
+
حیف است که چون کوزه بمانی خوش
تا آنکه چه کس تو را کشد بر سر دوش
چون رود روان باش به طبع رفتار
برخیز و بیاشوب و بفرسای و بکوش
باد آمد و روی دشت و گلزار بسوخت
باد آمد و روی دشت و گلزار بسوخت در خرمن خندان گل آتش افروخت
میخواست نشان…
گفتم غم من؟ گفت که افزون دارش
گفتم غم من؟ گفت که افزون دارش گفتم چشمم؟ گفت که جیحون دارش
گفتم ندهد عقل…
