(فِ رِ) (اِ.) نیم تنه نظامی.

(فُ رُ) (اِ.) پیرامون دهان، گرداگرد دهان.

(فَ رَ مُ) (اِ.) گیاهی پایا از تیره نعناعیان که دارای شاخه‌های پرپشت و متعدد است و به حالت خودرو در اکثر نواحی معتدل آسیا و اروپا (از جمله ایران) می‌روید. برگ‌های این گیاه متقابل بیضوی و قلبی شکل و ...

(فَ رَ جَ) (اِ.) کابوس، بختک.

(فَ رِ) [ معر. ] (اِ.)
۱- پرند.
۲- جوهر تیغ و شمشیر.
۳- نوعی پارچه ابریشمی موج دار.

(فَ رَ) [ فر. ] (اِ.)
۱- نام عمومی هر یک از کشورهای اروپا و گاهی آمریکا.
۲- کشور فرانسه که مسکن قوم فرانک (قبیله‌ای از نژاد ژرمن) است.

(~.) (ص نسب.) منسوب به فرنگ، اروپایی.

(~. مَ) [ فر - ع. ] (ص مر.) کسی که به آداب اروپاییان رفتار می‌کند، متجدد.

(فِ رْ) (اِ.) نوعی خوراک رقیق که از شیر، آرد برنج، شکر و گلاب درست کنند.

(فِ یا فَ رِ هْ) [ په. ] (ص.)
۱- بسیار، فراوان.
۲- خوب، پسندیده.

(فَ رِّ) (اِ.) نک فر.

(فَ رَ) (مص ل.) خرامیدن، تکبر کردن.

(فَ رَّ. مَ) (ص مر.) دارای فر، شکوهمند.

(فَ رَ. کِ دَ) (مص ل.) چاپلوسی کردن، منّت کشیدن.

(~.) (اِ.)
۱- شاخه بزرگی که از درخت ببرند تا شاخه‌های دیگر برآید.
۲- شاخه درختی که به درخت دیگر پیوند کنند.
۳- شاخه درخت انگوری که آن را در زمین کنند و از جای دیگر تتمه آن را بر آرند؛ عکیس.

(~.) (اِ.) پیرامون دهان از جانب بیرون.

(فَ نَ) (اِ.) بختک، کابوس.

(فَ هَ) [ په. ] = فرهیست:
۱- (ص.) بسیار، زیاد.
۲- (اِ.) سحر، جادو.

(فَ هَ مَ) (حراض.) نزدیک، قریب.

(فَ هَ) (اِ.) فرهنگ.