(مَ) [ ع. قیامه ] (اِ.)
۱- روز رستاخیز.
۲- آشوب و فتنه.

(~. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل.) هنگامه به پا کردن، کار بزرگ کردن.

[ تر - مغ. ] (اِ.)
۱- محلی برای استراحت اردو.
۲- لشگرگاه، اردو.

(قَ یا قِ) [ ع. ] (اِ.)
۱- زردآب.
۲- ریم (چرک) بی آمیزش.
۳- خون ریم، چرک، پلشت.

(ق) [ ع. ]
۱- (اِ.) بند زنجیر. ج. اقیاد، قیود.
۲- شرط، عهد، پیمان.
۳- کلمه‌ای است که غیر از اسم کلمات دیگری مانند فعل و صفت، را به زمان، مکان یا حالت خاصی مقید سازد.

(~. بَ) [ ع - فا. ] (اِمر.) قلعه، حصار، دژ.

(~. نَ یا نِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) محبس، زندان.

[ ع. ] (اِ.) جسم جامد یا نیمه جامد به رنگ سیاه مایل به قهوه‌ای که چسبنده‌است و بر اثر گرما نرم و سیُال می‌شود.

(اِ فَ سَ) [ تر - فا. ] (اِمر.) محافظ سرحد مملکت و آن ظاهراً عنوانی بوده مثل «قیرخان» و مانند آن.

(ق) [ معر - یو. ] (اِ.) واحدی برای وزن که بیشتر برای سنگ‌های قیمتی به کار می‌رود و برابر است با یک بیست و یکم مثقال.

(اَ) [ معر - فا. ] (ص مف.) = قیراندوده: قیرمالیده، آغشته به قیر.

(رُ) [ معر. ] (اِ.) موم، شمع.

(قَ رَ) [ معر. ] (اِمر.) کاروان، قافله، گروه اسبان.

[ معر - یو. ] (اِ.) = قیروتی:
۱- موم، شمع.
۲- مرهمی که آن را از روغن گل سرخ و اکلیل الملک و زعفران و کافور و موم سازند.

[ معر - فا. ] (ص مر.) سیاه فام، به رنگ قیر.

[ معر - هند. ] (اِ.) وسیله‌ای برای عایق کاری ساختمان به صورت پوششی از گونی آغشته به قیر.

(قَ یا ق) [ هند. ] (اِ.) لنکوته. ؛ ~ کردن اسب بستن اسب به وضع خاص.

(~. بَ) [ هند - فا. ] (حامص.) بستن پارچه بر عورت و بند کردن سر دیگر آن به طرف سرین در کمر.

(قَ یا قِ یْ) (اِ.) نوعی از زردآلو.

(قَ یا ق) [ تر. ] (اِ.)
۱- چرم.
۲- تسمه، دوال کمر.
۳- چرمی که سلمانیان تیغ خود را بدان تیز کنند.
۴- کنایه از: نان خمیر و فطیر.