(مَ) [ ع. ]
۱- (اِمف.) کوشش کرده شده.
۲- (اِ.) جهد، کوشش، سعی.

(مَ) [ ع. ] (ص.) پیدا، آشکار، علنی.

(مَ) [ ع. ] (اِمف.) ناشناخته، نامعلوم.

(مَ لُ لْ هُ یِّ) [ ع. مجهول - الهویه ] (ص.) آن که یا آن چه هویت یا نام و نشان او نامعلوم باشد، ناشناس.

(مُ جَ وِّ) [ ع. ] (اِفا.) تجویز شده، روا داشته شده، اجازه نامه.

(مَ) [ معر. ] (ص.) نامی که عرب‌ها به زرتشتیان داده بودند.

(مَ جَ وَّ) [ ع. ] (اِمف.) کاواک، میان تهی.

(مُ) [ ع. ] (اِمص.)
۱- سختی، درشتی.
۲- بی باکی.

(مَ) [ ع. ] (مص ل.) آمدن ؛ مق. ذهاب.

(مُ) [ ع. ] (اِفا.) اجابت کننده، پاسخ دهنده، قبول کننده.

(مَ) [ ع. ] (ص.) بزرگوار، گرامی.

(مَ دَ) (مص ل.) بسودن، دست مالیدن، لمس کردن.

(مُ) [ ع. ] (اِفا.) پناه دهنده، فریادرس.

(مُ) [ ع. ] (اِفا.)
۱- اجازه دهنده، رخصت دهنده.
۲- ولی و مصلح امر یتیم.
۳- بنده مأذون در تجارت.

(مَ) (اِ.) (عا.) تملق، چرب زبانی. ؛~ کسی را گفتن تملق او را گفتن.

(مُ) [ ع. محاباه ] (مص ل.)
۱- ترس، پروا، احتیاط، ملاحظه، طرفداری.
۲- کسی یا چیزی را ویژه خود ساختن.

(مُ) [ ع. محاباه. ]
۱- (مص ل.) یاری کردن.
۲- طرفداری کردن از کسی، جانبداری کردن بر خلاف عدالت.
۳- منحرف شدن از عدل، میل به ناحق کردن.
۴- کسی را مخصوص خود کردن، ویژه خویش ساختن. احتیاط کردن، ملاحظه کردن.
۵- (اِمص.) یاری، ...

(مَ بِ) [ ع. ] (اِ.) جِ محبس.

(مُ جِّ) [ ع. محاجه ] (مص ل.)
۱- حجت آوردن.
۲- دشمنی کردن.
۳- بحث همراه با پرخاش، بگومگو، یکی به دو.

(مُ دِ ثِ) [ ع. محادثه ] (مص ل.) با هم سخن گفتن.