(~. جَ) [ ع. ] (ص مر.) کسی که مهیای جواب گفتن است.

(~. جَ) [ ع - فا. ] (حامص.)
۱- پاسخ دادن بدون اندیشه، زود جواب گفتن.
۲- بذله گویی.

(~.) (اِ.) غذای (مص ل.) مختصر، غذایی که احتیاج به پخت وپز ندارد.

(~. یَ) [ ع - تر. ] (ص مر.) مهیا، آماده.

(ضَ نِ) [ ع. حاضنه ] (ص فا.) دایه، پرستار کودک.

(فِ) [ ع. ] (ص. اِ.)
۱- فرزندزاده.
۲- خدمتکار. ج. حفده.

(فِ) [ ع. ]
۱- (اِفا.) حفر کننده.
۲- (اِ.) سُم. ج. حوافر.
۳- کفش چوبی.

(فِ) [ ع. ] (اِفا.)
۱- نگهبان، حارس.
۲- از بَر کننده قرآن.

(فِ ظِ) [ ع. حافظه ] (اِفا.) ذهن، قوه‌ای که ضبط و نگهداری مطالب را به عهده دارد.

(فِ) [ ع. ] (ص. اِ.)
۱- فرزندزاده.
۲- خدمتکار. ج. حفده.

[ ع. ] (اِفا.) پابرهنه. ج. حفاه.

(قّ) [ ع. ] (اِ.)
۱- واقع و حقیقت مطلب.
۲- وسط چیزی، میان شی.

(قِ) [ ع. ] (اِفا.) کینه جوی، بداندیش.

(قِ) [ ع. ] (اِفا.) آن که وی را بول به شتاب گرفته باشد، حبس کننده ادرار.

[ ع. ] (اِ.)
۱- کیفیت چیزی.
۲- زمان حاضر.
۳- وضعیت جسمی یا روحی انسان.
۴- در عرفان، وضعیتی که موجب صفای قلب سالک شود. ؛~ ِ کسی را جا آوردن کنایه از: کسی را تنبیه کردن. ؛به هم خوردن ...

[ ع. ] (اِفا.) حلول کننده، فرود آینده.

(مَ دَ) (مص ل.) بهبود یافتن، چاق شدن.

(وَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م.) ایجاد حال و سرخوشی کردن.

(تَ) [ ع - فا. ] (مص ل.)
۱- ذوق داشتن.
۲- حوصله داشتن.
۳- خوب بودن.

(کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل.) شاد و خوش بودن، لذت بردن.