(خُ رُ) (اِ.) خروش.

(خَ) [ ع. ] (اِ.) متاع بی ارزش.

(خُ) (اِ.) خورشید.

(خَ. طَ) [ فا - ع. ] (ص.) احمق، گول.

(خُ) [ ع. ] (اِ.)
۱- بینی فیل.
۲- بینی دراز.

(خَ) [ ع. ] (مص م.) میوه چیدن.

(خَ رِ) [ ع. ] (ص.) مرد کم عقل و پیر.

(خَ رَ) [ ع. ] (اِ.) تباهی خرد در اثر پیری.

(خِ رِ) (ص.) (عا.)
۱- ابله، نادان.
۲- کندذهن.

(خَ رَ تَ)(اِ.)۱ - جانور موذی و زیانکار مانند مار، عقرب.
۲- حیوان زیانکار اهریمنی.

(خُ فِ یا فَ) [ معر. ] (اِ.) گیاهی است از تیره‌ای به نام خرفه، جزو رده جداگلبرگ‌ها، گلبرگ‌هایش سفید یا زرد و تخم‌های آن ریز و سیاه است. تخم آن در پزشکی به کار می‌رود. پرپهن، فرفهن، فرفین، بوخله، ...

(خَ. فَ) (اِمص.) (عا.) فهماندن به احمق، تفهیم موضوع به بی خرد.

(خَ فَ) (اِ.) جرقه (آتش)، برق (آتش).

(خَ) [ ع. ]
۱- (مص م.) پاره کردن، درانیدن.
۲- (اِ.) درز، شکاف، رخنه.

(خَ رَ) [ ع. ] (اِ.) جِ خرقه.

(خَ یا خُ) [ ع. ] (اِ.)
۱- نادانی، ضعف رای.
۲- درشتی.

(خِ قِ) [ ع. خرقه ] (اِ.)
۱- جامه‌ای که از تکه پارچه‌های گوناگون دوخته شود.
۲- جبه مخصوص درویشان.
۳- (کن.) جسد، تن.
۴- خال. ج. خَرَق. ؛ ~تهی کردن کنایه از: مردن. ؛ ~درانداختن از خود بیرون شدن، ...

(~.) (ص.) (کن.) عاشق، شیدا، مرید.

(~. تَ) [ ع - فا. ] (مص ل.)
۱- کسب اعتبار و آبرو کردن.
۲- ریا کردن، تظاهر کردن.

(~. تَ) [ ع - فا. ] (مص ل.)
۱- بی اعتنایی به نام و ننگ و بی اعتبار داشتن آن.
۲- ترک ریا کردن.
۳- نهایت شوق و وجد.