(حامص.)
۱- نیک بودن، پسندیده بودن.
۲- زیبایی، جمال.

(خُ) [ په. ] (ضم.)
۱- ضمیر مشترک که در میان متکلم، مخاطب و غایب مشترک است و همیشه مفرد آید.
۲- شخص، ذات، وجود.

(اِ.) کلاه فلزی که سربازان به هنگام جنگ یا تشریفات نظامی بر سر گذارند.

(~.) (ص فا.) مغرور، متکبر.

(~. تَ) (ص فا.) اسبابی که با آن ریش و سبیل را می‌تراشند، ماشین اصلاح.

(~. خا) (ص فا.) خودپرست، متکبر.

(~. خُ) (ص فا.) (عا.) کسی که غصه بسیار می‌خورد.

(~.) (ص فا.)
۱- بردبار، شکیبا.
۲- کسی که خود را از انجام عمل ناپسند نگه می‌دارد.

(~.) (حامص.)
۱- بردباری.
۲- امتناع، سرپیچی.

(~. رَ) (ص مر.) آن که به فکر خود کار کند و به رأی دیگران اعتنا نکند.

(~. رُ)
۱- (اِ.) اتومبیل.
۲- (ص فا.) آنچه که به خودی خود راه بیفتد.

(~. رُ) (ص فا.)
۱- گیاهی که به خودی خود روییده شود.
۲- کسی که تعلیم و تربیتی ندیده.

(~. سَ) (ص مر.)
۱- مستبد.
۲- سرکش.
۳- بی باک.

(~. سَ) (حامص.)
۱- خودرایی.
۲- تمرد.
۳- گستاخی.

(~.) (حامص.) چاپلوسی، شیرین زبانی، لوس بازی.

(~. فُ) (ص فا.) آن که خود را در معرض استفاده شهوت دیگران قرار دهد و از این طریق کسب معاش کند، فاحشه، روسپی.

(خُ دِ)(ص نسب.)خودی، خصوصی، بی تعارف و تکلف.

(خُ. مُ) [ ع - فا. ] (ص مر.) ناحیه یا کشوری که در برخی امور داخلی دارای استقلال می‌باشد و در برخی امور دیگر تابع دولت مرکزی.

(~. نِ) (ص فا. اِمر.) نوعی قلم دارای محفظه‌ای که جوهر را در آن می‌ریزند.

(~. پَ رَ) (ص فا.) متکبر، خود - خواه.