(~.) (حامص.) شک و تردید.

(دُ. پَ) (ص مر.) کنایه از: دارای دو مفهوم متفاوت.

(~. تَ ش) (ص.)
۱- دو بار پخته شده یا در معرض آتش قرار گرفته.
۲- کاملاً برشته.
۳- دو بار تقطیر شده: عرق دو آتشه.
۴- تند و افراطی.

(دُ ئِ) [ فر. ] (اِ.) جنگ تن به تن بین دو تن به تلافی توهین و اعاده حیثیت.

(دَ) [ ع. دواء ] (اِ.)
۱- دارو. ج. ادویه.
۲- (عا.) مواد مخدر.

(دَ بْ یا بّ) [ ع. ] (اِ.) جِ دابه ؛ چهارپایان، حیوانات بارکش.

(دَ) [ ع. ] (اِ.) ظرفی که در آن مرکب ریزند.

(دَ گَ) [ ع - فا. ] (ص.)
۱- کسی که دوات می‌سازد؛ دویت گر.
۲- کسی که سماور و سینی و ظروف دیگر سازد.
۳- کسی که اشیاء فلزی را لحیم کند.

(دَ) [ طبر. ] (اِ.) لحاف، روانداز.

(دَ دَ وْ) (ق مر)
۱- دوندگی.
۲- مجازاً سعی، کوشش.

(دَ وّ) [ ع. ] (ص.) بسیار گردنده.

(دَ یا دُ) [ ع. ] (اِ.) گردش سر، سرگیجه.

(دَ) (اِ.) مسکوک طلای رایج در قدیم که هر یک از آن معادل پنج «شیانی» بود (شیانی زری بود از طلای ده هفت به وزن یک درهم).

امامی (~. اِ) (اِمر.) مسلمان شیعه معتقد به امامت علی بن ابی طالب و یازده فرزند و فرزند زاده اش.

(دَ دَ) (اِ.) عدد اصلی میان یازده و سیزده.

(دَ) [ ع. ] (اِ.) جِ داعیه ؛ سبب‌ها، انگیزه‌ها.

پا (~.) (ص مر.) کسی که پاهایش لاغر و دراز مانند دوال باشد.

(دَ) [ په. ] (اِ.)
۱- تسمه.
۲- تازیانه چرمی. ؛ بر طبل کسی ~ زدن کنایه از: از شهرت کسی استفاده کردن.

(دَ لَ) (اِمصغ.) دوال کوچک و کوتاه.

(~. تَ) (مص ل.) حیله ورزیدن، مکر کردن.