(غَ) (اِ.) چینه دان، ژاغر و جاغر هم گویند.

(اِمر.) آلتی است آهنی، سر کج و دسته دار که با آن زمین را بکنند.

(غِ) (اِ.)
۱- سوراخی که در کوه، تپه یا بیابان برای استراحت چهارپایان آماده کنند.
۲- کنایه از: چهاردیواری محقر و تنگ جهت زندگی فقرا.

(~. نِ) (ص مر.)
۱- ساکن زاغه.
۲- (کن.) بینوا، تهی دست.

(وَ) (اِ.) لک لک.

(ص.) زاغ چشم.

(ص.) (عا.) کسی که چشمان زاغ دارد.

(اِمر.) گلی که به جهت کمان گروهه گلوله کرده باشند؛ مهره کمان گروهه.

(چِ) (اِمصغ.) پرنده‌ای است از راسته کلاغ‌ها، کمی کوچک تر از کلاغ با پاهایی داراز و قوی.

(غَ) (ص نسب.) به رنگ زاغک، سیاه.

(فِ) (اِ.) گیاهی است شبیه به سیر کوهی که بوی ناخوشی دارد.

(~.) (اِ.) خارپشت.

(اِ.) بچه هر چیز.

(اِمر.) بچه دان، زهدان.

(ص.)
۱- پیر، فرتوت.
۲- کسی که موهای سر و ابرو و مژگانش سفید باشد.
۳- نام پدر رستم.

(لْ لَ) (اِ.) = گیاکل. کویچ. عوسج: درخت کوچکی است از تیره گل سرخیان، دارای شاخه‌های خاردار و گل‌های سفید و میوه‌های زرد و نارنجی شبیه ازگیل اما کوچک تر.

(اِ.) جانوری است آبزی از رده کرم‌های حلقوی که در دو سر بدن دارای بادکش‌هایی است که به وسیله آن‌ها خود را به حیوانات می‌چسباند و خون آنان را می‌مکد.

(حامص.)
۱- پیری، فرتوتی.
۲- سفیدی بیش از حد.

(کِ) [ روس. ] (اِ.) ماده‌ای که قبل از رنگ کاری در، پنجره، میز و غیره ترتیب دهند تا به وسیله آن ناهمواری آن شی ء را برطرف کنند و سپس آن را رنگ نمایند. این ماده در نگه داری ...

(مَ) (اِ.) پادزهر، نوشدارو.