(رَ) (اِمر.) ورید.

(زَ) (اِمر.) مرضی است عفونی که در انسان معمولاً زخمی موضعی و بدخیم تولید می‌کند و به ندرت اعضای داخلی روده و ریه را می‌گیرد. و معمولاً از گوسفندان به انسان سرایت می‌کند.

(سَ) = سیه سر:
۱- (ص مر.) آن چه که سرش سیاه باشد.
۲- (اِمر.) قلم (که سرش را در مرکب زنند).
۳- سیاه سار.
۴- (کن.) زن بیچاره و بینوا.
۵- گناهکار.

(سُ فِ یا فَ) (اِمر.) مرضی است عفونی و بسیار ساری که ویروسش بیشتر در حنجره، قصبه الریه، نایژه‌ها موضع می‌گیرد که باعث سرفه‌های شدیدی می‌شود.

(تِ تا تَ) (ص مر.) آن که در آفتاب سیاه شده باشد، بسیار سیاه.

(قَ لَ) [ فا - ع. ] (اِمر.) نوعی نقاشی که در آن فقط با قلم و مرکب سیاه یا مداد کار شده باشد.

(مَ) (ص مر.) بسیار مست.

(مَ) [ فا - ع. ] (اِمر.)
۱- تمرین خوشنویسی که در آن کلمات یا حروف به صورت تکراری و انبوه کنار یکدیگر نوشته شده باشند.
۲- کنایه از تمرین زیاد در یک حرفه یا هنر.

(مِ) (اِمر.) گناهکار.

(پِ) (ص مر.)
۱- کنایه از: زنی که توجهی به تربیت کودک خود ندارد.
۲- زنی که هر کودک شیر او را بخورد بمیرد.

(اِمر.) هر یک از افراد یکی از چهار گروه بزرگ نژادهای انسانی، بومی قاره آفریقا که پوستی تیره، موهای مجعد و لب‌های کلفت برآمده دارند.

۱ - (ص فا.) کنایه از: سوگوار.
۲- (اِ.) شبگرد، عسس.

(دُ) (اِمر.) چادر سیاه، خیمه‌هایی تیره رنگ که صحرانشینان و دامداران در صحرا برای خود برپا می‌کنند. سیاه خیمه و سیاه خانه نیز می‌گویند.

(اِمر.) زندان تنگ و تاریک.

(چَ دِ) (ص مر.) آن که رنگ چهره اش تیره باشد.

(ص.) بدکار، ظالم.

(گِ) (ص مر.) بدبخت.

(اِمر.) جانوری است گوشت خوار شبیه شغال با پوستی قهوه‌ای و گوش‌های منگوله‌ای، معمولاً به دنبال شیر حرکت می‌کند تا بازمانده غذای او را بخورد.

(هِ یا هَ)(اِ.)
۱- صورتحساب، نوشته‌ای که در آن موارد دخل و خرج را بنویسند.
۲- زن بدکاره.

(هَ) (اِمصغ.)
۱- سیاه کوچک.
۲- قارچی است انگلی که نوعی از آن از تیره اوستیلاژیناسه و نوع دیگرش از تیره تیلتیاسه‌است، اراقوا.
۳- لیخنیس.