(س یَ) [ ع. ] (اِ.) جِ سیرت ؛ روش‌ها.

(اِ.) واحدی برای وزن برابر با ۷۵ گرم.

(پس.) پسوندی است دال بر مکان: سردسیر.

[ په. ] (اِ.) گیاهی است از تیره سوسنی‌ها، علفی و پیازدار که شامل برگ‌های باریک دراز است. قسمت مورد استفاده آن همان قسمت غده‌های زیرزمینی وی است. برای سیر در تداوی اثر ضدعفونی کننده و اشتهاآور و ...

(سَ یا س) [ ع. ]
۱- (مص ل.) راه رفتن، گردش کردن.
۲- (اِمص.) رفتار، گردش، حرکت.

[ په. ] (ص.)
۱- کسی که معده اش از غذا پُر است.
۲- بیزار، متنفر.
۳- رنگ تند.

(ص مر.) پُر آب، سیر شده از آب، طراوت و آبداری.

(اِ.) شکنبه گوسفند.

(سَ یا س) [ ازع. ] (اِمص.) گردش.

(رَ) [ ع. سیره ] (اِ.)
۱- طریقه، روش.
۲- مذهب.
۳- خُلق و خو، عادت.

(اِمر.) جشن سیر، جشنی که ایرانیان باستان در چهارمین روز از ماه دی برپا می‌کردند و سیر و گوشت و باده می‌خوردند.

(رَ) (اِ.) زنجره.

(رُ) (اِ.) تسمه.

(حامص.) (عا.) سیری، سیر شدن.

(رَ) (اِ.) سیمرغ، عنقاء.

(رِ) (اِ.) نک سُهره.

[ فر. ] (اِ.)
۱- ابری به شکل رشته‌های ظریف سفید یا تکه‌ها یا نوارهای باریک عمدتاً سفید جدا از هم ؛ این ابر جلوه‌ای ریسه دار یا گیسودار یا ابریشمی یا هر دو را دارد، پرسا. (فره).
۲- در فارسی نامی ...

[ فر. ] (اِ.) نوعی نمایش که معمولاً در یک چادر بسیار بزرگ اجراء شود و در آن بازی با حیوانات و کارهای عجیب و اعمال خنده آور روی صحنه انجام دهند.

(ص.) چابک، چالاک.

(دَ) [ په. ] (اِمر.) دوازده به علاوه یک (۱۳). ؛~ به در روز سیزدهم فروردین. می‌گویند نحس است و باید به دشت و صحرا رفت و نحسی آن را به در کرد.