(~.) (ص مر.) دارای فعالیت بی وقفه در تمام شب و روز. (?(شباهت (شَ هَ) [ ع. ] (مص ل.) شبیه بودن، مانند بودن.

(شَ) (اِمر.)
۱- هنگام شب.
۲- جایگاه چهارپایان و گوسفندان در شب.

(شَ هَ) (اِمر.)۱ - مرغ سحر.
۲- تیشتر، ستاره شعری '، ستاره صبح.

(ش) [ ع. ] ج. شبکه ؛
۱- دام‌های صیادان.
۲- زمین چاه دار.

(شَ تَ) (اِ.) = شپتک: نوعی بازی و آن چنان است که به یک پای برجهند و لگد بر پشت و پهلوی هم زنند.

(شَ بَ) [ ع. ] (اِ.)
۱- تن، کالبد.
۲- سیاهی جسم که از دور به نظر رسد. ج. اشباح.

(شَ دَ)(اِ.)گیاهی است از تیره پروانه - واران کهٔ کساله یا دوساله‌است و برخی گونه‌های پایا نیز دارد. برگ‌هایش مرکب از سه برگچه‌است. گل‌هایش سفید یا قرمز یا صورتی است.

(شَ) (ص مر.) شب رنگ، سیه فام، نام اسب خسرو پرویز.

(شَ) [ ع. ] (اِ.)
۱- حق نکاح، مهر، دست پیمان، کابین.
۲- زواج، نکاح.

(شَ بَ) [ ع. ] (اِ.)
۱- عطیه، بخشش.
۲- خیر، نیکی.

(ش) [ ع. ] (اِ.) وجب.

(شَ بَّ) [ ع. ] (اِ.) حضرت امام حسن (ع).

(شَ رَ) (اِ.) شیرک، گیاهی شیردار با ساقه سرخ رنگ که در کنار رودها می‌روید.

(~. رُ) (ص فا. اِ.)
۱- کسی که در شب راه برود یا سفر کند.
۲- اسبی که در شب خوب بدود.
۳- شب زنده دار، پارسا.۴ - عسس، داروغه.
۵- راه زن، دزد.
۶- عیار.

(~. رَ) (حامص.)
۱- شبگردی، در شب سفر کردن.
۲- شب زنده داری، پارسایی.
۳- راه زنی، دزدی.
۴- عیاری.

(ش بِ) (ص.)
۱- ناپسند، زشت.
۲- هراسناک.

(شَ بِ) (اِمر.)
۱- خوابگاه.
۲- حرمسرا.
۳- قسمی از مسجد که دارای سقف است.

(شَ بَ) [ ع. ] (اِمص.) سیری.

(شَ) (اِمر.) = شبغازه: جای خواب گوسفندان.

(بَ) [ ع. ] (مص ل.) آرزومند گشتن به جماع، شدت شهوت.