(شُ) (ص نسب. اِمر.) گروهی از برگزیدگان اعوان حاکمان و والیان ؛ ج. شرط

(شَ) [ ع. ] (اِ.)
۱- دین.
۲- روش آیین.

(ش عَ) [ ع. شرعه ] (اِ.)
۱- شریعت، سنت.
۲- مثل.
۳- راهی که به سوی آب رود.
۴- عادت.

(شَ رَ) [ ع. ] (اِمص.)
۱- ارجمندی، بزرگواری.
۲- بلندی نسب.
۳- آبرو، عرض.
۴- قوت کوکب در برج و درجه‌ای از فلک.

(شُ رَ) [ ع. ] (ص. اِ.) جِ شریف ؛ بزرگان، نجیبان.

(شَ) (اِ.) صدای پا.

(شَ فِ) (اِ.)
۱- صدای پا.
۲- مطلق آواز.

(شُ فَ) [ ع. شرفه ] (اِ.) کنگره دیوار، کنگره قصر. ج. شُرُفات.

(شَ رَ) [ ع - فا. ] (ص فا.)
۱- کسی که به شرف و افتخاری نایل آید.
۲- آن که به فرصت بزرگی می‌رسد.

(~.) [ ع - فا. ] (حامص.)
۱- نیل به شرف و افتخار.
۲- به خدمت بزرگی رسیدن. شرق (شَ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) برآمدن آفتاب.
۲- (اِ.) جای برآمدن آفتاب.
۳- یکی از جهات چهارگانه، مقابل غرب.
۴- روشنی آفتاب.
۵- سپیدی.
۶- ...

(شَ) [ په. ] (اِ.)
۱- آزرم، خجلت.
۲- ناموس.
۳- آلت تناسلی.

(~.) (ص مر.)خجل، شرمنده، منفعل.

(شَ مَ دِ) (ص مر.) خجل، شرمسار، شرمگین.

(~.) (اِمر.) آلت تناسلی (مرد یا زن.)

(~.) (ص مر.) خجل، شرمنده.

(شَ رَ) (اِ.)
۱- سمُ، زهر.
۲- هر چیز تلخ.
۳- حنظل.

(شَ رَ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) حریص شدن.
۲- (اِ.) حرص، آز.

(شَ رِ) [ ع. ] (ص.) حریص، میل فراوان، طمع.

(ش رُُ وِ) (اِمر.) (عا.) سخنان مزخرف و بیهوده.

(شُ) [ ع. ] (مص ل.)
۱- رمیدن.
۲- طلب حق باشد به خلاص از آفات و حجاب و بی قراری اندر آن که همه بلاهای طالب از حجاب افتد.