(شَ دَ) (مص ل.) (عا.)
۱- سرو گوش جنبیدن.
۲- میل به عمل خلاف داشتن.

(شَ نَ یا نِ) (اِ.)
۱- چوب دستی که چارپایان را به وسیله آن رانند.
۲- چوبی که گازران پارچه و لباس را به هنگام شست وشو با آن کوبند؛ کدین.

(ش دَ) [ په. ] (مص م.)
۱- گوش دادن.
۲- بوی چیزی را حس کردن.
۳- اطاعت کردن.

(شَ) [ ع. ] (ص.)
۱- زشت.
۲- هولناک.

(شُ) (اِ.) کلمه‌ای است که هنگام نفرت و بیزاری بر زبان آورند.

(شَ. بَ دَ) (اِمر.)۱ - رییس بازرگانان.
۲- رییس بندر.

(شَ) (اِمر.) اولین تار سازها.

(شَ) (اِ.) = شاه آب: آب سرخی که در مرتبه اول از گل کاجیره گیرنده.

(شَ) [ ع. ] (اِ.)
۱- شعله آتش.
۲- ستاره روشن.

(شَ دَ) [ ع. شهاده ] (مص ل.)
۱- گواهی دادن.
۲- کشته شدن در راه خدا.
۳- کلمه اشهدان لااله الا الله.

(شَ دَ تَ) [ ع. ] (اِ.) تثنیه شهادت، دو صیغه «اشهدان لا اله الا الله» و «اشهدان محمداً رسول الله».

(شَ مَ) [ ع. شهامه ] (اِمص.) دلیری.

(شَ) [ ع. ] (ص.) خال خالی، رنگ سفید که خال‌های سیاه داشته باشد.

(شَ) (اِمر.) ملکه، همسر شاه.

(شَ) [ ع. ] (اِ.)
۱- عسل.
۲- شیرینی.

(~.) [ ع. ] (اِ.) ماه.

(شَ) [ په. ] (اِ.)
۱- آبادیی که جمعیت زیاد، خانه‌ها، مغازه‌ها و خیابان‌های بزرگ و وسیع داشته باشد.
۲- کشور. ؛ ~ هرت کنایه از: شهری که در آن نظم و قانون نیست.

(~. دَ) (مص ل.) کشورداری.

(شَ ر فَ رَ) (اِمر.) دستگاه نمایش قدیمی به صورت اتاقکی قابل حمل که تماشاگر با چسباندن چشم خود به دریچه آن فیلم یا تصویری را که به وسیله ذره بین بزرگ شده بود تماشا می‌کرد.

(شَ. گُ دَ) (مص م.) فتح کردن، کشور گرفتن.