(زَ نِ) (اِمر.)
۱- چوبی که با آن شیر یا دوغ را به هم می‌زنند تا مسکه از دوغ جدا شود.
۲- خمره کره گیری.

(فَ. کَ دَ) (مص م.)(عا.)فهماندن مطلب به شخص کُند ذهن.

[ شیر + لان، پس. مک. ] (اِمر.) جایی که در آن شیر فراوان باشد؛ شیرناک.

(ص مف. اِ.) نانی که از آرد گندم و شیر و روغن درست کنند.

(مَ) (ص مر.) مرد شجاع و بی باک.

(مَ) (ص مر.) برّه گوسفند یا بز که شیر بسیار خورده و فربه گشته باشد.

(رِ)(اِ.)۱ - عصاره، افشره.
۲- ماده مخدری که از جوشاندن و صاف کردن سوخته‌های تریاک به دست می‌آورند.

(رَ یا رِ. بِ. ~. کَ دَ) (مص ل.) (عا.) پیاپی زاییدن.

(ص نسب.)
۱- پوششی که با چوب، حلب و آهن روی سقف بعضی از خانه‌ها سازند.
۲- نوعی خیمه چهارگوش.

(رُ خُ) (اِمر.) نقش شیری ایستاده و شمشیر در دست که خورشیدی از پشتش می‌دمد و تا پیش از انقلاب اسلامی نشان رسمی دولت ایران بود.

[ فا - تر ] (اِمر.)۱ - صاحب شیره خانه.
۲- صاحب میخانه.

(رَ) (اِ.)
۱- شیره، عصاره.
۲- شیره تریاک.
۳- شراب.

(~. نِ) (اِمر.)
۱- شیره کشی.
۲- میخانه.

(رَ. شُ دَ) (مص ل.) (عا.) گستاخ شدن.

(ص نسب.)
۱- هر چیزی که طعم قند و شکر داشته باشد.
۲- هر چیز مطبوع و لطیف و دلپذیر.
۳- (عا.) تمام، کامل.
۴- رونق، رواج.
۵- (اِ.) از نام‌های زنان.

(بَ) (اِمر.) گیاهی است علفی و پایا از تیره سبزی آساها. رنگ گل‌هایش مایل به آبی. ریشه و ساقه آن مصرف دارویی دارد.

(دَ هَ) (ص مر.) خوش سخن.

(عَ) (ص مر.) (کن.) کم عقل، ناقص عقل.

(تَ) (مص ل.) (عا.) کاری را به بهترین وجه انجام دادن.

(ص نسب. اِمر.)
۱- هرچیز که مزه قند و شکر و نبات دهد. مق تلخی و ترشی.
۲- خوردنی‌هایی که با شکر و روغن و آرد یا مواد دیگر به اقسام مختلف بسازند.