(صَ نُ بَ) [ معر. ] (اِ.) درختی است از تیره مخروطیان که همیشه سبز است و جزو درختان زینتی است. برگ‌های متناوب و سوزنی دارد و چوب آن در صنعت خاصه منبت کاری به کار می‌رود.

(صُ) [ ع. ] (اِ.) جِ صنج.
۱- صنج‌ها.
۲- حلقه‌های فرد که در دایره دف نهند.

(صُ) [ ع. ] (اِ.) جِ صنف.
۱- انواع، اقسام.
۲- دسته‌ها، رسته‌ها.

(صَ) [ ع. ] (ص.)۱ - ساخته شده.
۲- پرورش داده شده.
۳- صیقل شده.
۴- ماهر در حرفه و پیشه.
۵- طعام.

(صَ) [ ع. ] (اِ.) شراب انگوری.

(ص) [ ع. ]
۱- (اِمص.) خویشاوندی، قرابت.
۲- (اِ.) داماد، شوهرخواهر.

(صِ) [ معر. ] (اِ.)
۱- ساروج.
۲- حوض آب.
۳- آواز آب.

(صَ هْ) [ ع. ] (ص.)
۱- تیزی و حدّت آواز و سختی آن.
۲- گرفتگی صدا.

(صَ هَ) [ ع. ] (اِ.) جِ صهوه.
۱- بالای هرچیزی.
۲- جای نشستن سوار.

(صَ) [ ع. ] (اِ.) آواز اسب.

(صَ) [ فر. ] (اِ.) جریانی که از اواخر قرن نوزدهم به منظور ایجاد یک میهن یهودی در فلسطین به وجود آمد. نام این مرام از کوه صهیون (آرامگاه داوود نبی) در اورشلیم گرفته شده‌است.

(صَ) [ ع. ] (ص.)
۱- راست و درست.
۲- سزاوار.

(صَ) [ ع - فا. ] (اِمص.) نظرخواهی، مشورت.

(صَ دِ) [ ع. ] (اِ.) جِ صادر؛ فرستادگان.

(ص) [ ع. ] (اِ.) جام، پیمانه.

(صَ مِ) [ ع. ] (اِ.) جِ صومعه، دیرها.

(صَ) [ ع. ]
۱- (اِ.) طرف.
۲- ناحیه.
۳- (ص.) راست، درست.

(صَ بِ) [ ع - فا. ] (ص فا.) حاکم.

(صَ) [ ع. ] (اِ.)
۱- بانگ، آواز.
۲- نغمه، آواز.

[ ع. ] (اِ.) بوق، شاخی که در آن بدمند و از آن صدایی خارج شود.