(مِ) [ ع. ]
۱- (اِفا.) کفیل، ضمانت - کننده، به عهده گیرنده غرامت.
۲- (اِ.) نوعی وسیله دگمه مانند در بعضی ابزارها به ویژه چاقو. ؛ ~ آهو لقب امام رضا (ع).

(یِ) [ ع. ضائر ] (اِفا.) زیان رساننده، ضرر رساننده.

(یِ) [ ع. ضائع ] (اِفا.)
۱- تباه، تلف.
۲- بی فایده، بی ثمر.
۳- مهمل، بیکار.

(~. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م.)
۱- خراب کردن، فاسد کردن.
۲- (عا.) کنف کردن، بور کردن.

(~. گُ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل.) اهمال کردن.

(یِ عَ یا عِ) [ ع. ضایعه ] (اِفا.) مؤنث ضایع.
۱- از دست رفته، تلف شده.
۲- تباه شده، فاسد.

(یِ) [ ع. ضائق ] (اِفا. ص.) تنگ، کم - وسعت.

(ضَ بّ) [ ع. ] (اِ.) سوسمار.

(ضَ بّ) [ ع. ] (اِفا.)
۱- ضبط کننده.
۲- بایگان.

(ضَ) [ ع. ]
۱- (مص م.) حفظ کردن، نگاه داشتن.
۲- گرفتن، در تصرف آوردن.
۳- (اِمص.) نگاه داری، حفظ.

(~ صُ) [ ع. ] (اِمر.) دستگاهی الکتریکی یا الکترونیکی که می‌توان به کمک آن اصوات را روی نوار مخصوص ضبط و پخش کرد.

(ضَ طُ رَ) (حامص.)
۱- جمع و جور کردن.
۲- اداره و سرپرستی جایی یا کاری.
۳- یادداشت کردن.

(ضَ جَ) [ ع. ] (مص ل.)
۱- نالیدن، اظهار دلتنگی کردن.
۲- بی قراری کردن.

(ضَ جِ) [ ع. ] (ص.) بی قرار، بی آرام.

(ضُ رَ) [ ع. ضجره ]
۱- (مص ل.) تنگدل شدن.
۲- (اِ.) ملال، اندوه.

(ضَ جَّ) [ ع. ضجه ] (اِ.) ناله، غوغا.

(ضَ) [ ع. ] (ص.)
۱- دلتنگ، غمگین.
۲- خشمگین.

(ضَ) [ ع. ] (ص.) هم بستر.

(ضَ حَّ) [ ع. ] (ص.) بسیار خنده کننده.

(ض یا ضَ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) خندیدن.
۲- (اِمص.) خنده.