(ضَ عَ) [ ع. ضراعه ] (اِمص.)
۱- خواری.
۲- زاری.

(ضَ وَ) [ ع. ضراوه ] (مص ل.)
۱- حریص شدن.
۲- معتاد گشتن.

(ضَ) [ ع. ]
۱- (مص م.) زدن، کوبیدن.
۲- (اِمص.) یکی از چهار عمل اصلی حساب.
۳- سکه زدن.
۴- طنبک یا دنبک.
۵- مَثَل آوردن، داستان زدن.

(~.) [ ع. ] (اِ.)
۱- مانند، مثل.
۲- نوع، قسم.

(ضَ بُ لْ. ا َ جَ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) وقت تعیین کردن.
۲- (اِ.) در فارسی پا یان مهلت و مدت معین.

(~. مَ ثَ) [ ع. ] (مص ل.) مَثل زدن، مثل آوردن.

(~ُ شَ) [ ع - فا. ] (مص ل.) کتک زدن و دشنام دادن.

(ضَ. کَ دَ) [ ع - فا. ]
۱- (مص م.) دریدن، شکافتن.
۲- انجام دادن عمل ضرب.

(ضَ رَ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) زدن (مطلق).
۲- زدن قلب.
۳- (اِمص.) جهش، تپش قلب.

(ضَ بَ) [ ع. ضربه ]
۱- (مص م.) زدن.
۲- (اِ.) زخم.

(~.) [ ع - فا. ] (ص نسب.) با فوریت و شدت.

(ضَ دَ) [ ع - فا. ] (اِمر.) نشانه‌ای به شکل دو خط مایل متقاطع (*).

(ضَ بَ یا بِ) [ ع. ضربه ]
۱- (مص م.) زدن، یک بار زدن، ضربت.
۲- (اِ.) زخم.
۳- آسیب. ج. ضربات.

(~. شَ) [ ع - فا. ] (اِمص.) توانایی، نیرو.

(~. فَ نّ) (اِمر.)
۱- حالتی در کشتی، که ورزشکاری پشت حریف را به زمین بزند.
۲- حالتی در مشت زنی که ورزشکاری حریف را به زمین اندازد و او نتواند در زمان تعیین شده از جا برخیزد.

(ضَ) [ ع - فا. ] (ص نسب.)
۱- آواز یا آهنگی که وزن مرتب داشته باشد.
۲- نوعی طاق یا سقف محدب.

(ضَ رَ) [ ع. ]
۱- (مص م.)زیان وارد آوردن.
۲- (اِ.) زیان.

(ض) [ ع. ] (اِ.) دندان آسیا. ج. اضراس، ضروس. ؛ به ~ قاطع از روی یقین، با کمال اطمینان.

(ضَ) [ ع. ] (مص ل.) گوز دادن، تیز دادن.

(ضَ طِ) [ ع. ضرطه ] (اِ.) گوز، تیز.