[ ع. ] (اِ.) ج. عادت.

(دَ) [ ع. عاده ] (اِ.)
۱- آن چه که انسان به آن خو بگیرد.
۲- رسم، سنّت، رویه معمول. ج. عادات.
۳- قاعدگی زن، حیض.
۴- اعتیاد. ؛~ مألوف عادتی که بخشی از رفتار همیشگی شخص شده باشد.

(~. بَ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل.) ترک عادت کردن.

(دَ تَ نْ) [ ع. ] (ق.) از روی عادت، بنابر عادت.

(دِ) [ ع. ] (اِفا.) دادگر، داد دهنده. ج. عدول.

(دِ نِ) [ ع - فا. ] (ق.) از روی عدل و انصاف.

(دِ لِ یا لَ) [ ع. عادله ] (اِفا.) مؤنث عادل. ؛حکومت ~ حکومتی که اساس آن بر عدل باشد. ؛قیمت ~ قیمت متعارف به نرخ معمول بازار.

[ ع. ] (اِفا.)
۱- متجاوز، ستمگر.
۲- دشمن. ج. عدات.

[ ع. ] (ص نسب.)
۱- منسوب به عادت ؛ آن چه که به آن عادت کرده باشند.
۲- در فارسی به معنای معمولی، پیش پا افتاده.

(یَ یا یِ) [ ع. عادیه ] (ص. اِ.) سخت دونده (شتر)؛ ج. عوادی.

(یَّ یا یُِ) [ ع. عادیه ] (اِفا. اِ.)
۱- مؤنث «عادی»؛ متجاوزه، متعدیه.
۲- جماعتی که مستعد قتال باشند.
۳- بعد، دوری.
۴- شغلی که مرد را از هر کار باز دارد.
۵- ظلم، شر.

(ذِ) [ ع. ] (اِفا.) سرزنش کننده، ملامت - کننده.

[ ع. ] (اِ.) عیب، ننگ، رسوایی.

(رِ بِ) [ ع. عاربه ] (ص.) عرب خالص، عرب اصلی.

(رِ) [ ع. ]
۱- (اِفا.) عرض کننده.
۲- سالار، لشکر و سپاه.
۳- شکایت کننده، شاکی.
۴- (اِ.) چهره، رخسار.
۵- پیشامد، حادثه.

(~. اَ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل.) کنایه از: خشمگین شدن.

(~. شُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل.)
۱- پیش آمدن، رخ دادن.
۲- شکایت کردن، دادخواهی کردن.

(رِ ض) [ ع. عارضه ]
۱- (اِفا.) مؤنث عارض.
۲- (اِ.) پیشامد، حادثه.
۳- بیماری، مرض. ج. عوارض.

(~.) [ ع - فا. ] (حامص.) عرض دادن لشکر، لشکرنویسی.

(رِ) [ ع - فا. ] (ص نسب.) عَرَضی، غیراصلی.