(لِ) [ ع. ] (اِفا.) دانا، دانشمند.

(لَ) [ ع. ] (اِ.)
۱- دنیا، هستی.
۲- موجودات.
۳- (عا.) نمادی برای بزرگی، عظمت.
۴- حیطه، محدوده ؛ عالم هنر، عالم مستی.
۵- حالت، وضعیت.
۶- هر کدام از دو جهان فانی و باقی، هر کدام از دنیا و آخرت. ؛ ~ و ...

(لِ مَ) [ ع. ] (ق.) دانسته، آگاهانه.

(لَ) [ ع - فا. ] (ص نسب.) منسوب به عالم، جهانی، سکنه جهان. ج. عالمیان.

(لَ) [ ع. ] (اِ.)جِ عالم ؛ جهان‌ها، گیتی‌ها.

[ ع. ] (ص.)
۱- بلند، رفیع.
۲- شریف، بزرگوار.

(جِ) [ ع. ] (اِمر.)
۱- آستانه بلند، آستان رفیع.
۲- عنوانی که هنگام خطاب افراد محترم به کار می‌رود.

(نَ سَ) [ ازع. ] (ص مر.) والاتبار، عالی نژاد.

[ ع. ] (ص. اِ.) جِ عالیه ؛ عتبات عالیات.

[ ع. ] (اِ.) سال.

(مّ) [ ع. ]
۱- (اِفا.) همه را فراگیرنده، شامل.
۲- (اِ.) همه، همگان، همگانی.

(مُّ لْ مَ فَ عَ) [ ع. عام المنفعه ] (ص مر.) آن چه که سودش به عموم برسد.

(مِ) [ ع. ] (اِفا.) قصد کننده، آهنگ - کننده.

(مِ دَ نْ) [ ع. ] (ق.) از روی قصد و عمد.

(مِ) [ ع. ]
۱- (اِفا.) آباد کننده.
۲- اقامت کننده در جای آباد.
۳- (ص.) معمور، آبادان.

(مِ رَ یا رِ) [ ع. عامره ]
۱- (اِفا.) مؤنث عامر.
۲- (ص.) معمور، آباد.
۳- پر، انباشته.

(مِ) [ ع. ]
۱- (اِفا.) عمل کننده.
۲- کارگزار، کسی که امور مالی یا ملکی کس دیگر را اداره کند.
۳- والی، حاکم.
۴- در قدیم بزرگترین مأمور وصول مالیات.
۵- (اِ.) هر عنصر ریاضی مانند عدد، حرف و عبارت که جزیی از ...

(مِّ) [ ع. عامه ]
۱- (اِفا.) همه، همگان.
۲- عموم مردم.

(~.) [ ع. ] (ص نسب.)
۱- منسوب به عامه.
۲- در فارسی: جاهل، بی سواد.

(نِ) [ ع - فا. ] (ق مر.) مانند عوام و مردم بی سواد.