(غَ یا غِ یا غُ وِ) [ ع. غشاوه ] (اِ.)
۱- پرده، پوشش.
۲- تیرگی چشم.

(غِ غِ رِ) (اِ.) (عا.) نک قشقرق.

(غَ) [ ع. ]
۱- (اِ.) ستم، ظلم.
۲- (مص ل.) ستم کردن، ظلم کردن.

(غَ شَ شَ) [ ع. ] (ص.) خودرأی، بی - باک. ؛ میرزا ~ مرد خودرأی، مرد خودآرا.

(غَ شَ رَ شَ یا ش) (اِ.) یک دسته مردم بی سر و پا و پست، اوباش.

(غَ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) بیهوش شدن.
۲- (اِمص.) بیهوشی.

(غَ ش) [ ع - فا. ] (ص نسب.) کسی که بیماری صرع دارد، مصروع.

(غَ صْ) [ ع. ]
۱- (مص م.) چیزی را به زور گرفتن.
۲- (اِ.) هر آن چه که به زور گرفته شود.

(غُ) [ ع. ] (اِ.) شاخه درخت.

(غُ صِّ) [ ع. غصه ] (اِ.)
۱- آن چه در گلو گیر کند و فرو نرود.
۲- اندوه گلوگیر.

(غُ) [ ع. ] (اِ.) جِ غصن.

(غَ ضّ) [ ع. ] (مص م.)
۱- فروخوابانیدن چشم را.
۲- فرو داشتن آواز.

(غَ رَ یا رِ) [ ع. غضاره ] (اِ.)
۱- سفال سبزی است که برای دفع چشم زخم به کار برند؛ طین حر.
۲- کاسه بزرگ ؛ ج. غضائر (غضایر).

(غَ ضَ) [ ع. غضاضه ] (اِمص.)۱ - فرو خوابانیدن چشم.
۲- تر و تازه شدن.
۳- تازه روی شدن.
۴- خواری.
۵- نقصان.

(غَ ضَ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) خشم گرفتن.
۲- (اِمص.) خشمگینی.
۳- (ا ِ.) خشم.

(غَ ضْ) [ ع. ]
۱- (ص.) خشمناک.
۲- در فارسی: منجنیق و سنگی که در منجنیق گذارند.

(غُ رُ) [ ع. ] (اِ.) استخوان نرم و سست مثل استخوان بینی و گوش.

(غَ ضْ) [ ع. ]
۱- (مص م.) باز داشتن.
۲- (اِ.) چین و شکن زره.

(غَ ضَ فَ) [ ع. ] (اِ.) شیر درنده.

(غَ) [ ع. ] (ص.) خشمگین.