ای کاش که جای آرمیدن بودی (163)
-
اندازه متن
+
ای کاش که جای آرمیدن بودی
یا این ره دور را رسیدن بودی
کاش از پی صد هزار سال از دل خاک
چون سبزه امید بر دمیدن بودی
در گوشِ دلم گفت فلک پنهانی (172)
در گوشِ دلم گفت فلک پنهانی «حکمی که قضا بُود، ز من میدانی؟»
در گردش…
آنکس که زمین و چرخ و افلاک نهاد (57)
آنکس که زمین و چرخ و افلاک نهاد بس داغ که او بر دل غمناک نهاد
