آری صنما بهانه خود کم بودت (114)
-
اندازه متن
+
آری صنما بهانه خود کم بودت
تا خواب بیامد و ز ما بر بودت
خوش خسب که من تا به سحر خواهم گفت
فریاد ز نرگسان خواب آلودت
دل چو بدید روی تو چون نظرش به جان بود (557)
دل چو بدید روی تو چون نظرش به جان بود جان ز لبت چو میکشد خیره و لب…
ای که تو عشاق را همچو شکر میکشی (3019)
ای که تو عشاق را همچو شکر میکشی جان مرا خوش بکش این نفس ار میکشی
