ای هرچه صدف بستهٔ دریای لبت (219)
-
اندازه متن
+
ای هرچه صدف بستهٔ دریای لبت
وی هرچه گهر فتاده در پای لبت
از راهزنان رسیده جانم تا لب
گر ره ندهی وای من و وای لبت
ای هرچه صدف بستهٔ دریای لبت
وی هرچه گهر فتاده در پای لبت
از راهزنان رسیده جانم تا لب
گر ره ندهی وای من و وای لبت
گر دم از شادی وگر از غم زنیم جمع بنشینیم و دم با هم زنیم
یار…
در زهد اگر موسی و هارون آئی وانگاه چو جبرئیل بیرون آئی
از صورت زهد خود…

