برفتم دی به پیشش سخت پرجوش (1236)
-
اندازه متن
+
برفتم دی به پیشش سخت پرجوش
نپرسید او مرا بنشست خاموش
نظر کردم بر او یعنی که واپرس
که بیروی چو ماهم چون بدی دوش
نظر اندر زمین میکرد یارم
که یعنی چون زمین شو پست و بیهوش
ببوسیدم زمین را سجده کردم
که یعنی چون زمینم مست و مدهوش
به برج دل رسیدی بیست این جا (108)
به برج دل رسیدی بیست این جا چو آن مه را بدیدی بیست این جا
بسی…
آن یکی نحوی به کشتی در نشست (137-1)
بخش ۱۳۷ - حکایت ماجرای نحوی و کشتیبان
آن یکی نحوی به کشتی…
