شنو پندی ز من ای یار خوش کیش (1237)
-
اندازه متن
+
شنو پندی ز من ای یار خوش کیش
به خون دل برآید کار درویش
یقین میدان مجیب و مستجابست
دعای سوخته درویش دل ریش
چو آن سلطان بیچون را بدیدی
غنی گشتی رهیدی از کم و بیش
چو اسماعیل قربان شو در این عشق
ولی را بنده شو گر نیستی میش
چو پختی در هوای شمس تبریز
از این خامان بیهوده میندیش
جان خاک آن مهی که خداش است مشتری (2990)
جان خاک آن مهی که خداش است مشتری آن کس ملک ندید و نه انسان و نی پری
…
باران به سر گرم دلی بر میریخت (226)
باران به سر گرم دلی بر میریخت بسیار چو ریخت چست در خانه گریخت
پر میزد…
