آدمیی، آدمیی، آدمی (3177)
-
اندازه متن
+
آدمیی، آدمیی، آدمی
بسته دمی، زانک نهٔ آن دمی
آدمیی را همه در خود بسوز
آن دمیی باش اگر محرمی
کم زد آن ماه نو و بدر شد
تا نزنی کم، نرهی از کمی
میبرمی از بد و نیک کسان؟!
آن همه در تست، ز خود میرمی
حرص خزانست و قناعت بهار
نیست جهان را ز خزان خرمی
مغز بری در غم؟! نغزی ببر
بر اسد و پیل زن ار رستمی
همچو ملک جانب گردون بپر
همچو فلک خم ده، اگر میخمی
الا هات حمرا کالعندم (3131)
الا هات حمرا کالعندم کانی ما زجتها عن دمی
و یبدو سناها علی وجنتی اذا انحدرت…
پنج در چه فایده چون هجر را شش تو کند (741)
پنج در چه فایده چون هجر را شش تو کند خون بدان شد دل که طالب خون دل…
