دل رفت و سرِ راهِ دلْاِستان بگرفت (329)
-
اندازه متن
+
دل رفت و سرِ راهِ دلْاِستان بگرفت
وز عشق، دو زلفِ او به دندان بگرفت
پرسید: کی تو؟ چون دهان بگشادم
جست از دهنم، راه بیابان بگرفت
قطب شیر و صید کردن کار او (94-5)
بخش ۹۴ - تشبیه کردن قطب کی عارف واصلست در اجری دادن خلق از قوت مغفرت و رحمت بر مراتبی…
این چرخ غلام طبع خود رایهٔ ماست (203)
این چرخ غلام طبع خود رایهٔ ماست هستی ز برای نیستی مایهٔ ماست
اندر پس پردهها…
