سیلاب گرفت گرد ویرانهٔ عمر (904)
-
اندازه متن
+
سیلاب گرفت گرد ویرانهٔ عمر
آغاز پری نهاد پیمانهٔ عمر
خوش باش که تا چشم زنی خود بکشد
حمال زمانه رخت از خانهٔ عمر
همه خوردند و برفتند و بماندم من و تو (2218)
همه خوردند و برفتند و بماندم من و تو چو مرا یافتهای صُحبتِ هر خام مجو
شب گشت درین سینه چه سوز است عجب (104)
شب گشت درین سینه چه سوز است عجب میپندارم کاول روز است عجب
در دیدهٔ عشق…
