قرار زندگانی آن نگارست (347)
-
اندازه متن
+
قرار زندگانی آن نگارست
کز او آن بیقراری برقرارست
مرا سودای تو دامن گرفتهست
که این سودا نه آن سودای پارست
منم سوزان در آتشهای نو نو
مرا با یارکان اکنون چه کارست
همینالد درون از بیقراری
بدان ماند که آن جان نگارست
چو از یاری تو را جان خسته گردد
نمیداند که اندر جانش خارست
تو در جویی و خارت میخراشد
نمیدانی که خاری در سرا رست
گریزان شو از آن خار و به گل رو
که شمس الدین تبریزی بهارستش
آمد شهر صیام سنجق سلطان رسید (892)
آمد شهر صیام سنجق سلطان رسید دست بدار از طعام مایده جان رسید
جان ز قطیعت…
امروز مها خویش ز بیگانه ندانیم (1483)
امروز مها خویش ز بیگانه ندانیم مستیم بدان حد که ره خانه ندانیم
در عشق تو…
