من بندهٔ یاری که ملالش نبود (827)
-
اندازه متن
+
من بندهٔ یاری که ملالش نبود
کانرا که ملالست وصالش نبود
گوئیکه خیالست و ترا نیست وصال
تا تیره بود آب خیالش نبود
میگرییم زار و یار گوید زرقست (423)
میگرییم زار و یار گوید زرقست چون زرق بود که دیده در خون غرقست
تو پنداری…
زان روز که چشم من به رویت نگریست (340)
زان روز که چشم من به رویت نگریست یک دم نگذشت کز غمت خون نگریست
زهرم…
