نه آن شیرم که با دشمن برآیم (1523)
-
اندازه متن
+
نه آن شیرم که با دشمن برآیم
مرا این بس که من با من برآیم
چو خاک پای عشقم تو یقین دان
کز این گِل چون گل و سوسن برآیم
سیهپوشم چو شب من از غم عشق
وزین شب چون مه روشن برآیم
از این آتش چو دودم من سراسر
که تا چون دود از این روزن برآیم
منم طفلی که عشقم اوستاد است
بنگذارد که من کودن برآیم
شوم چون عشق دایم حی و قیوم
چو من از خواب و از خوردن برآیم
هلا تن زن چو بوبکر ربابی
که تا من جان شوم وز تن برآیم
با وی از ایمان و کفر باخبری کافریست (468)
با وی از ایمان و کفر باخبری کافریست آنک از او آگهست از همه عالم بریست
ای آنکه رخت چو آتش افروختهای (1772)
ای آنکه رخت چو آتش افروختهای تا کی سوزی که صد رهم سوختهای
گوئی به رخم…
