پیرمردی لطیف در بغداد (44-2)
-
اندازه متن
+
پیرمردی لطیف در بغداد
دخترک را به کفشدوزی داد
مردکِ سنگدل چنان بگزید
لبِ دختر، که خون از او بچکید
بامدادان پدر چنان دیدش
پیش داماد رفت و پرسیدش
کای فرومایه، این چه دندان است؟
چند خایی لبش؟ نه اَنبان است
به مِزاحت نگفتم این گفتار
هَزْل بگذار و جِدّ از او بردار
خویِ بد در طبیعتی که نشست
ندهد جز به وقتِ مرگ از دست
گر تو قرآن بر این نَمَط خوانی (14-4)
ناخوشآوازی به بانگِ بلند قرآن همیخواند. صاحبدلی بر او بگذشت، گفت: تو را مُشاهره چند است؟ گفت: هیچ. گفت: پس…
نه مرد است آن به نزدیکِ خردمند (34-1)
یکی از پسرانِ هارونالرَّشید پیش پدر آمد خشمآلود که فلان سرهنگزاده مرا دشنامِ مادر داد. هارون ارکان دولت را گفت:…
