پیرمردی لطیف در بغداد (44-2)
-
اندازه متن
+
پیرمردی لطیف در بغداد
دخترک را به کفشدوزی داد
مردکِ سنگدل چنان بگزید
لبِ دختر، که خون از او بچکید
بامدادان پدر چنان دیدش
پیش داماد رفت و پرسیدش
کای فرومایه، این چه دندان است؟
چند خایی لبش؟ نه اَنبان است
به مِزاحت نگفتم این گفتار
هَزْل بگذار و جِدّ از او بردار
خویِ بد در طبیعتی که نشست
ندهد جز به وقتِ مرگ از دست
علیک سلام الله ما لاح کوکب (84)
علیک سلام الله ما لاح کوکب و ما طلعت زهر النجوم و تغرب
پادشه پاسبانِ درویش است (28-1)
درویشی مجرّد به گوشهای نشسته بود. پادشاهی بر او بگذشت. درویش از آنجا که فَراغِ مُلکِ قناعت است، سر بر…
