بیدف بر ما میا که ما در سوریم
برخیز و دهل بزن که ما منصوریم

مستیم نه مست بادهٔ انگوریم
از هرچه خیال کرده‌ای ما دوریم

بیرون ز دو کون من مرادی دارم
بی‌شادیها روان شادی دارم

بگشای بخنده آن لبان خود را
زیرا ز گشاد آن گشادی دارم

بیکار شدم ای غم عشقت کارم
در بیکاری تخم وفا میکارم

من صورت وصل میتراشم شب و روز
با خاطر چون تیشه مگر نجارم

بیگانه مگیرید مرا زین کویم
در کوی شما خانهٔ خود می‌جویم

دشمن نیم ارچند که دشمن رویم
اصلم ترکست اگرچه هندی گویم

بیگاه شد وز بیگهی من شادم
امشب قنق است یار فرخ‌زادم

روز و شب دیگر است در عشق مرا
من زین شب و زین روز برون افتادم

تا آتش و آب عشق بشناخته‌ام
در آتش دل چو آب بگداخته‌ام

مانند رباب دل بپرداخته‌ام
تا زخمهٔ زخم عشق خوش ساخته‌ام

تا ترک دل خویش نگیری ندهم
وانچت گفتم تا نپذیری ندهم

حیلت بگذار و خویشتن مرده مساز
جان و سر تو که تا نمیری ندهم

تا جان دارم بندهٔ مرجان توام
دل جمع از آن زلف پریشان توام

ای نای بنال مست افغان توام
وی چنگ خمش مشو که مهمان توام

تا چند بهر زه چون غباری گردم
گه بر سر که گه سوی غاری گردم

تا چند چو طفل بر نگاری گردم
یک چند گهی بگرد یاری گردم

تا چند چو دف دست ستمهات خورم
یا همچو رباب زخم غمهات خورم

گفتی که چو چنگ در برت بنوازم
من نای تو نیستم که دمهات خورم