آنکس که ز دست شد بر او دست منه
از باده چو نیست شد تواش هست منه

زنجیر دریدن بر مردان سهل است
هر زنجیری بر شتر مست منه

آنی که وجود و عدمت اوست همه
سرمایهٔ شادی و غمت اوست همه

تو دیده نداری که باو درنگری
ورنی که ز سر تا قدمت اوست همه

از دیدهٔ کژ دلبر رعنا را چه
وز بدنامی عاشق شیدا را چه

ما در ره عشق چست و چالاک شویم
ور زانکه خری لنگ شود ما را چه

السکر صار کاسدا من شفتیه
والبدر تراه ساجدا بین یدیه

بالحسن علیه کل شیی وافر
الا فمه فانه ضاق علیه

ای کان العباد ما اهواه
ما یذکرنا فکیف ما ینساه

قدر ان به القلوب والافواه
قد احسن لا اله الا الله

آهوی قمرا سهامه عیناه
ما شوش عزم خاطری الا هو

روحی تلفت و مهجتی تهواه
قلبی ابدا یقون یا هویا هو

ای آنکه به جان این جهانی زنده
شرمت بادا چرا چنانی زنده

بی‌عشق مباش تا نباشی مرده
در عشق بمیر تا بمانی زنده

ای پارسی و تازی تو پوشیده
جان دیده قدح شراب نانوشیده

دریا باید ز فضل حق جوشیده
پیدا باید کفایت کوشیده

ای بر نمک تو خلق نانی بزده
بر مرکب تو داغ نشانی بزده

حیفست که سوی کان رود آن بر سیم
پنهان چون جان و بر جهانی بزده

ای بی‌ادبانه من ز تو نالیده
غیرت بشنیده گوش من مالیده

جایی بروم ناله کن دزدیده
آنجا که نه دل بوی برد نی دیده