چونست به درد دیگران درمانی
چون نوبت درد ما رسد درمانی

من صبر کنم تا ز همه وامانی
آئی بر ما چو حلقه بر درمانی

چون شب بر من زنان و گویان آئی
در نیم شبی صبح طرب بنمائی

زلف شب را گره گره بگشائی
چشمت مرسا که سخت بی‌همتائی

چون کار مسافران دینم کردی
حمال امانت یقینم کردی

گفتم که ضعیفم و گرانست این بار
زورم دادی و آهنینم کردی

چون مست شوی قرابه بر پای زنی
با دشمن جان خویشتن رای زنی

هم باده خوری مها هم نای زنی
این طمع مکن که هر دو یک جای زنی

چون ممکن آن نیست اینکه از بر ما برهی
یا حیله کنی ز حیلهٔ ما بجهی

یا بازخری تو خویش و مالی بدهی
آن به که دگر سر نکشی سر بنهی

چونی ای آنکه از جمال فردی
صدبار ز چو نیم برون آوردی

چون دانستم ترا و چونت دیدم
بی‌دانش و بینشم به کلی ویران بردی

چون نیشکر است این نیت ای نایی
شیرین نشود خسرو ما گر نایی

هر صبحدم آمدم که هر صبحدمی
از عالم پیر بردمد برنایی

حاشا که به ماه گویمت میمانی
یا چون قد تو سرو بود بستانی

مه را لب لعل شکرافشان ز کجاست
در سرو کجاست جنبش روحانی

حیف است که پیش کر زنی طنبوری
یا یوسف همخانه کنی با کوری

یا قند نهی در دو لب رنجوری
یا جفت شود مخنثی با حوری

خواهی که حیات جاودانه بینی
وز فقر نشانهٔ عیانی بینی

اندر ره فقر بد مرو تا نرود
مردانه درآ که زندگانی بینی