من گوش کشان گشتم از لیلی و از مجنون
آن می کشدم زان سو وین می کشدم زین سون

یک گوش به دست این یک گوش به دست آن
این می کشدم بالا وان می کشدم هامون

از دست کشاکش من وز چرخ پرآتش من
می گردم و می نالم چون چنبره گردون

آن لحظه که بی‌هوشم ز ایشان برهد گوشم
می غلطم چون شاهان در اطلس و در اکسون

من عاشق آن روزم می درم و می دوزم
بر خرقه بی‌چونی می زن تگلی بی‌چون

آرایش باغ آمد این روی چه روی است این
مستی دماغ آمد این بوی چه بوی است این

این خانه جنات است یا کوی خرابات است
یا رب که چه خانه‌ست این یا رب که چه کوی است این

در دل صفت کوثر جویی ز می احمر
دل پر شده از دلبر یا رب که چه جوی است این

ای بر سر هر پشته از درد تو صد کشته
تو پرده فروهشته ای دوست چه خوی است این

جان‌ها که به ذوق آمد در عشق دو جوق آمد
در عشق شراب است آن در عشق سبوی است این

در زیر نقاب شب این زنگیکان را بین
با زنگیکان امشب در عشرت جان بنشین

خلقان همه خوش خفته عشاق درآشفته
اسرار به هم گفته شاباش زهی آیین

یاران بشوریده با جان بسوزیده
بگشاده دل و دیده در شاهد بی‌کابین

چون عشق تو رامم شد این عشق حرامم شد
چون زلف تو دامم شد شب گشت مرا مشکین

شد زنگی شب مستی دستی همگان دستی
در دیده هر هستی از دیده زنگی بین

آن چرخ فرومانده کآبش بنگرداند
این چرخ چه می داند کز چیست ورا تسکین

می گردد آن مسکین نی مهر در او نی کین
که کندن آن فرهاد از چیست جز از شیرین

شه هندوی بنگی را آن مایه شنگی را
آن خسرو زنگی را کرد حشری بر چین

شمعی تو برافروزی شمس الحق تبریزی
تا هندوی شب سوزی از روی چو صد پروین

از چشمه جان ره شد در خانه هر مسکین
ماننده کاریزی بی‌تیشه و بی‌میتین

دل روی سوی جان کرد کای عاشق و ای پردرد
بر روزن دلبر رو در خانه خود منشین

ای خواجه سودایی می باش تو صحرایی
در گلشن شادی رو منگر به غم غمگین

چون پوست بود این دل چون آتش باشد غم
وین پوست از آن آتش چون سفره بود پرچین

چون دیده دل از غم پرخاک شود ای غم
تبریز کجا یابی با حضرت شمس الدین

آن کس که تو را بیند وانگه نظرش بر تن
ز آیینه ندیده‌ست او الا سیهی آهن

از آب حیات تو دور است به ذات تو
کز کبر برآید او بالا مثل روغن

پای تو چو جان بوسد تا حشر لبان لیسد
از لذت آن بوسه ای روت مه روشن

گفتم به دلم چونی گفتا که در افزونی
زیرا که خیالش را هستم به خدا مسکن

در سینه خیال او وان گاه غم و غصه
در آب حیات او وانگه خطر مردن

بی او نتوان رفتن بی‌او نتوان گفتن
بی او نتوان شستن بی‌او نتوان خفتن

ای حلقه زن این در در باز نتان کردن
زیرا که تو هشیاری هر لحظه کشی گردن

گردن ز طمع خیزد زر خواهد و خون ریزد
او عاشق گل خوردن همچون زن آبستن

کو عاشق شیرین خد زر بدهد و جان بدهد
چون مرغ دل او پرد زین گنبد بی‌روزن

این باید و آن باید از شرک خفی زاید
آزاد بود بنده زین وسوسه چون سوسن

آن باید کو آرد او جمله گهر بارد
یا رب که چه‌ها دارد آن ساقی شیرین فن

دو خواجه به یک خانه شد خانه چو ویرانه
او خواجه و من بنده پستی بود و روغن

آن ساعد سیمین را در گردن ما افکن
بر سینه ما بنشین ای جان منت مسکن

سرمست شدم ای جان وز دست شدم ای جان
ای دوست خمارم را از لعل لبت بشکن

ای ساقی هر نادر این می ز چه خم داری
من بنده ظلم تو از بیخ و بنم برکن

هم پردهٔ من می‌در هم خون دلم می‌خور
آخر نه توی با من شاباش زهی ای من

از دوست ستم نبود بر مست قلم نبود
جز عفو و کرم نبود بر مست چنین مسکن

از معدن خویش ای جان بخرام در این میدان
رونق نبود زر را تا باشد در معدن

با لعل چو تو کانی غمگین نشود جانی
در گور و کفن ناید تا باشد جان در تن

ای سرده صد سودا دستار چنین می کن
خوب است همین شیوه ای دوست همین می کن

فرمانده خوبانی ابرو چو بجنبانی
این بنده تو را گوید آن می کن و این می کن

از خون مسلمانان در ساغر رهبان کن
وز کافر زلفینت ویرانی دین می کن

مأمون امین را تو می ران که رو ای خاین
وان غیرت رهزن را بر روح امین می کن

آن حکم که از هیبت در عرش نمی‌گنجد
بر پشت زمان می نه بر روی زمین می کن

آن را که ندارد جان جان ده به دم عیسی
وان را که ندارد زر ز اکسیر زرین می کن

تا دور ابد شاها شمس الحق تبریزی
حکمی است به دور تو آری هله هین می کن

نی نی به از این باید با دوست وفا کردن
نی نی کم از این باید تقصیر و جفا کردن

زخمی که زند دستت بر عاشق سرمستت
نتواند غیر تو تدبیر دوا کردن

مرغی که چشد یک دم از دانه دام تو
در خاطر او ناید آهنگ هوا کردن

ای کار دو چشم تو بی‌جرم و گنه کشتن
وی کار دو لعل تو حاجات روا کردن

خوش واقعه‌ای دارد دل با غم عشق تو
نی روی فروخوردن نی رای رها کردن

دعوی صفا کردن در عشق تو نیکو نیست
با جان صفا چه بود تفسیر صفا کردن

گرت هست سر ما سر و ریش بجنبان
وگر عاشق شاهی روان باش به میدان

صلا روز وصال است همه جاه و جمال است
همه لطف و کمال است زهی نادره سلطان

کجایی تو کجایی نه از حلقه مایی
وگر خود به بهشتی چه خوش باشد بی‌جان

یکی چرب زبانی یکی جان و جهانی
از او بوسه به جانی زهی کاله ارزان

اگر شیر اگر پیل چنانش کند این عشق
چو بینیش بگوییش زهی گربه در انبان

چه تلخ است و چه شیرین پر از مهر و پر از کین
زهی لذت نوشین زهی لقمه دندان

بیا پیش و مپرهیز و زین فتنه بمگریز
بمستیز بمستیز هلا ای شه مردان

زهی روز زهی روز زهی عید دل افروز
از آن چشم کرشمه وزان لب شکرافشان

بجو باده گلگون از آن دلبر موزون
که این دم مه گردون روان گشت به میزان

بنوش از می بالا لب و ریش میالا
شنو بانگ و علالا ز هر اختر و کیوان

بیندیش و خمش باش چنین راز مگو فاش
دریغ است بر اوباش چنین گوهر و مرجان