چشمت صنما هزار دلدار کشد
آن غمزه‌ی زیر او همه زار کشد

شاهان زمانه خصم بر دار کنند
آن نرگس بیدار تو بی دار کشد

چشم تو هزار سحر مطلق دارد
هر گوشه هزار جان معلق دارد

زلفت کفر است و دین رخ چون قمرست
از کفر نگر که دین چه رونق دارد

چشمی که نظر بدان گل و لاله کند
این گنبد چرخ را پر از ناله کند

میهای هزارساله هرگز نکنند
دیوانگیی که عشق یکساله کند

جودت همه آن کند که دریا نکند
این دم کرمت وعده به فردا نکند

حاجت نبود از تو تقاضا کردن
کز شمس کسی نور تقاضا نکند

جوزی که درونش مغز شیرین باشد
درجی که در او در خوش آیین باشد

چندین ز حسد شکستن آن مطلب
گر بشکنیش هزار چندین باشد

چون بدنامی بروزگاری افتد
مرد آن نبود که نامداری افتد

گر در خواهی ز قعر دریا بطلب
کان کف باشد که بر کناری افتد

چون خمر تو در ساغر ما در ریزند
پنهان شدگان این جهان برخیزند

هم امت پرهیز ز ما پرهیزند
هم اهل خرابات ز ما بگریزند

چون دیده بر آن عارض چون سیم افتاد
جان در لب تو چو دیدهٔ میم افتاد

نمرود صفت ز دیدگان رفت دلم
در آتش سودای براهیم افتاد

چون دیده برفت توتیای تو چه سود
چون دل همه گشت خون وفای تو چه سود

چون جان و جگر سوخت تمام از غم تو
آنگاه سخنان جانفزای تو چه سود

چون روز وصال یار ما نیست پدید
اندک اندک ز عشق باید ببرید

میگفت دلم که این محالست محال
سر پیش فکنده زیر لب میخندید