ای باده تو باشی که همه داد کنی
صد بنده به یک صبوح آزاد کنی

چشمم به تو روشنست همچون خورشید
هم در تو گریزم که توام شاد کنی

ای باطل اگر ز حق نَگْریزی چکنی
وی زهر به جز تلخی و تیزی چکنی

عشق آب حیات آمد و منکر چون خر
ای خر تو در آب درنمیزی چکنی

ای باغ خدا که پر بت و پر حوری
از چشم خلایق اینچنین چون دوری

ای دل نچشیده‌ای می منصوری
گر منکر آن باغ شوی معذوری

ای بانگ رباب از کجا می‌آئی
پرآتش و پر فتنه و پر غوغائی

جاسوس دلی و پیک آن صحرائی
اسرار دلست هرچه می‌فرمائی

ای پر ز جفا چند از این طراری
پنهان چه کنی آنچه به باطن داری

گر سر ز خط وفای من برداری
واقف نیم از ضمیر دل پنداری

ای بر سر ره نشسته ره می‌طلبی
در خرمن مه فتاده مه می‌طلبی

در چاه زنخدان چنین یوسف حسن
خود دلو توئی یوسف و چه می‌طلبی

ای بنده اگر تو خواجه بشناختیی
دل را ز غرور نفس پرداختیی

گر معرفتش ترا مسلم بودی
یک لحظه به غیر او نپرداختیی

ای پیر اگر تو روی با حق داری
یا همچو صلاح دست مطلق داری

اینک رسن دراز و اینک سر دار
بسم الله اگر سر انا الحق داری

ای ترک چرا به زلف چون هندوئی
رومی رخ و زنگی خط و پر چین موئی

نتوان دل خود را به خطا گم کردن
ترسم که تو ترکی و به ترکی گوئی

ای چون علم بلند در صحرائی
وی چون شکر شگرف در حلوائی

زان میترسم که بدرگ و بدرائی
در مغز تو افکند دگر سودائی