ای باده تو باشی که همه داد کنی (1707)
-
اندازه متن
+
ای باده تو باشی که همه داد کنی
صد بنده به یک صبوح آزاد کنی
چشمم به تو روشنست همچون خورشید
هم در تو گریزم که توام شاد کنی
حاجت خود گر نگفتی آن فقی (119-5)
بخش ۱۱۹ - دانستن شیخ ضمیر سایل را بی گفتن و دانستن قدر وام وامداران بی گفتن کی نشان آن…
شد ز غمت خانهٔ سودا دلم (1771)
شد ز غمت خانهٔ سودا دلم در طلبت رفت به هر جا دلم
در طلب زهرهْ…
